Often life puts you in a great moral/ethical dilemma…what to do when you find someone who appears to be more miserable than you?

I used to wonder why I just can’t seem to get myself out of bed in the winter mornings…but recently i discovered that i’m not alone…guys, look what happens when a dog comes in contact with humans…since he’s basking in the sun on a cold winter day, he gets so lazy that he doesn’t fee like getting up even to eat his meal…even dog behavior changes when they adapt to human civilization…

Next time when you meet a street dog in Kathmandu, don’t look down upon him…coz he doesn’t give a damn who you are and what you’re up to… moreover, street dogs of Kathmandu possess a great sense of humor…if you don’t  believe me, just look at the picture below. Can you guess what the dog is trying to show you?… :D

Btw, if you think that street dogs don’t get fair treatment in Kathmandu, you may not be always right. Just tell me who’s the boss in the picture below – the man who sleeps on the floor or the dog who enjoys the warmth of the quilt?

]]> http://drdivas.wordpress.com/2012/01/13/what-happens-when-a-kathmandu-dog-learns-the-tricks-of-human-civilization/feed/ 0 drdivas Dog_basking_sun_divas Divas_dog Kathmandu_Street_Dog_Divas http://drdivas.wordpress.com/2011/12/26/o-radiant-dark-o-darkly-fostered-ray/ http://drdivas.wordpress.com/2011/12/26/o-radiant-dark-o-darkly-fostered-ray/#comments Mon, 26 Dec 2011 05:25:04 +0000 abc http://drdivas.wordpress.com/?p=3007 ]]>

This is what the moon looked like from a jungle nearby Kathmandu one evening!

By Divas

नेपालमा राणाकालको समाप्तिपछि औपचारिक विदेशी सहायता आउन थालेकोमा सन् ६० को मध्यसम्म आइपुग्दा सम्पुर्ण विकास गतिविधि पुर्ण रूपले विदेशी सहायतामा निर्भर रहेको पाइन्छ । शुरूमा अनुदानको रूपमा आउने गरेको विदेशी सहायता सन् ६० को दशकदेखि विस्तारै अनुदानभन्दा पनि ऋणको रूपमा आउन थाले । पहिलो पञ्चवर्षीय योजना(१९५६–६१) सम्पूर्ण रूपले विदेशी सहायताबाट सञ्चालित थियो भने दशौं पञ्चवर्षीय योजना(२००२–०७) को ६० दशमलव ७ प्रतिशत विदेशी सहायताबाट सञ्चालित थियो । वर्तमान २०६८/६९ बजेटले पनि रु. ७० अर्ब १३ करोडको वैदेशिक अनुदान र रु. २९ अर्ब ६५ करोडको वैदेशिक ऋण अपेक्षा गरेबाट नेपालको वैदेशिक सहायतामाथिको निर्भरता छर्लङ्ग हुन्छ ।

वैदेशिक सहायताले खासगरी निश्चित कार्ययोजना बनाएर सञ्चालन गरिएका सडकजस्ता पुर्वाधार क्षेत्रमा केही महत्वपुर्ण विकास भएका पनि छन् । तर, चर्चा र वाचाको तुलनामा निकै कम मात्र सहायता लक्षित समूहसम्म पुग्ने गरेको तथ्य प्रति पनि मनन गर्नु आवश्यक छ । किनभने, आधा शताब्दीसम्मको वैदेशिक सहायता पछि अझै पनि ग्रामीण भेगका अधिकांश बालबालिका उचित शिक्षाको अवसरबाट बञ्चित छन् । त्यसैगरी, प्रत्येक वर्ष कुपोषण, न्युनपोषण, झाडापखाला जस्ता सामान्य रोग तथा प्रसूति, मातृशिशु स्वास्थ्य जस्ता आधारभूत स्वास्थ्य सेवा अभावले सयौं व्यक्ति, महिला र बालबालिकाको मृत्यु भइरहेकै छ ।

उदारहणको लागि, नेपाल दक्षिण एशियाकै सबैभन्दा गरीब देश हुनुको साथै २०१० को विश्वव्यापी भोक सूचि अर्थात् ग्लोबल हङ्गर इण्डेक्समा सबैभन्दा खराबमध्ये एक अर्थात् २९ औं स्थानमा आउँछ, जुन खडेरी र युद्धग्रस्त अफ्रिकी मुलुक तान्जानीया र केन्याको हाराहारी हो । जबकि, सहायताको रूपमा भित्रिएको वैदेशिक ऋण मात्रै २००९ सम्ममा ४ अर्ब ५० करोड डलर पुगिसकेको अनुमान छ । त्यसैले वैदेशिक सहायताको नीयत, पारदर्शिता, र प्रभावकारितामाथि जनस्तरबाटै प्रश्नचिन्ह उठनुलाई स्वभाविक नै मान्नुपर्छ ।

विश्व सन्दर्भमा हेर्ने हो भने पनि दाताहरूको दावी विपरित भ्रष्ट र उत्तरदायित्व विहीन मानिएका सरकारहरूले नै ठुलो मात्रामा विशुद्ध रणनीति प्रेरित वैदेशिक सहायता पाएका छन् । नेपाल हालको अस्थिर, सङ्कटपुर्ण र नीतिगत भ्रष्टाचारले आक्रान्त अवस्थामा पुग्नुका पछडि रणनीतिक स्वार्थ केन्द्रित वैदेशिक सहायताको पनि ठुलो भुमिका रहेको भन्नेहरुपनी धेरै छन ।  । वास्तवमा, नेपालको वैदेशिक सहायता उद्योगले देशको ऋण भार, धान्न नसकिने महत्वाकांक्षा, परनिर्भरता र सामाजिक असमानतालाई मलजल गरिरहेको छर्लङ्ग देखिन्छ ।

सारांशमा, संसार र खासगरी तीव्र आर्थिक वृद्धि गरिरहेका छिमेकी देशहरूको समृद्धि चुहिएर घिसारिएरै भए पनि नेपालमा केही विकास भइनैरहनेछ, तर त्यस्तो विकासलाई वैदेशिक सहायताले थेगेको भन्ने भ्रमबाट निष्कनुमै कल्याण हुनेछ । सरकार, दलहरू, विशेषज्ञ तथा नागरिक संस्थाहरूले वैदेशिक सहायताबाट उत्पन्न वौद्धिक आत्मसमर्पण, नीतिगत भ्रष्टाचार, सामाजिक असमानता र मगन्ते संस्कृतिको दुष्चक्रलाई तोडने आँट गर्नैपर्छ । देशभित्र र बाहिरका उद्यमशीलता, पुँजी, लगानी र स्रोतलाई निर्बाध रूपले चलायमान हुनसक्ने वातावरण वनाएर वैदेशिक सहायता केन्द्रित भन्दा पनि नीजी क्षेत्रको अग्रसरतामा व्यापार, व्यवसाय, कृषि र उद्यम केन्द्रित आर्थिक नीति अवलम्बन गरिनुपर्छ ।

Published in Abhiyan Daily with some modifications & Tables

Parijat – Nepal’s Most Celebrated Feminist Writer 

तारा भट्टराईको ‘सुकिलाको मैलो व्यवहार’ लेखको प्रतिक्रियामा पाठक मंचमा विचार, आरोप प्रत्यारोप चलिरहेका छन् । नारीवादी लेखिका एलाइन शोवाल्टरको पश्चिमी लेखिकाहरुको तीनवटा वर्गीकरणलाई आधार मान्ने हो भने नेपालका अधिकांश लेखिकाहरु अझै प्राथमिक फेमिनिन अवस्थामै छन जहा उनीहरुले प्रचलित सामाजिक मान्यता अनुरुपनै आफ्नो प्रतिष्ठा बचाउदै स्थापित हुने प्रयास गर्छन् ।

त्यसपछिको फेमिनिस्ट अवस्था जसमा पुरुष सत्ताका मान्यताहरुको खुलेर सैद्धांतिक विरोध गर्ने अवस्थामा अझै शसक्त प्रवेश गर्नै बाकी छ । तेस्रो फिमेल अवस्था जसमा प्रचलित मान्यताको समर्थन वा विरोध दुबैको उपेक्षा गरी आफ्नो विशिष्ट पहिचान स्थापित गराउन निकै कसरत गर्नुपर्नेछ ।

कान्तिपुरले अचेल नारी लेखन र आन्दोलनलाई राम्रो स्थान दिएको छ, आशा गरौ लेखिकाहरुले विश्व नारी लेखन इतिहासको क्रमबद्ध विकासबाट प्रेरणा लिनेछन् ।

कान्तिपुर, २०६३

‘ Stary Night’ by Vincent Van Gough

देश जलिरहेको बेला नेपालगन्जका गुमनाम उर्दू शायरहरुले मलम लगाएका छन् ।

मर्मस्पर्शी प्रत्येक् अर्जहरुमा भन्न मन लाग्छ: वाह उस्ताद वाह ।

समाजमा साहित्यको योगदान खोज्नेहरुलाई गतिलो जवाफ दिएका छन्, कदर गर्न नसकिएका यी शायरहरले ।

र प्रमाणित गरेका छन्: साहित्य र कलाले नै कुनै पनि समाजलाई भावनात्मक रुपमा एकिकृत गर्न सक्छ ।

एउटा अर्ज छ, कतै सुनेको थिएं:

इन्सानकि दु:खदर्दका दवा बन चुकी है

यह अफवाह अगर उडा दि जाए तो बुरा क्या है

After getting off at Lucknow Station, Divas wanted to experience the lifestyle of Lucknow’s Nababs – and the shayaris and attars – so he headed for Husainabad. There are  many historical sites at Husainabad, but he could not find the exotic lifestyle as he’d seen in the films. Still, Husainabad has an air that gives you a sense of travelling into a distinct cultutre.  At the Husainabad Imambara, he saw the picture of a Nawab King whose name and attire resemble with those of former Rana & Shah rulers of Nepal. Looks like Nepal’s former rulers were somehow related to the Lucknow’s Nabab Rulers.

Last time when Divas was in Delhi, he visited the Lal Kila or the Red Fort. This time he happened to get off at the Nizamuddin Railway Station. The world heritage site of  Humanyu’s Tomb is close to the Nizamuddin. When Divas was roaming around and inside the Humanyu’s Tomb, he kept on saying to himself – boy, this is how you preserve a World Heritage Site.

Well, i found Rameswaram friendlier than Kanyakumari. Not because it’s one of the major holy places for the Hindus, but because the sea there is very friendly and inviting. And i enjoyed swimming in the sea. There were hundreds of sinners bathing in the sea in the hope of washing away their sins. Perhaps, i was the only sinless person that day who was there solely for the sake of  fun. The sea you’re seeing behind me is the playful sea at Dhanushkodi, 20 km further south from Rameswaram – just next to Sri-Lanka.

Divas arrived at the farthest corner of the sub-continent & enjoyed watching the setting sun in the Arabian Sea. However, he couldn’t enjoy the sunrise at the Bay of Bengal. No hotel or lodge allowed  him a stay citing his ‘single’ status – not even the lonely monk Vivekananda’s Kendra. Looks like Kanyakumarians are really fearful of losing their virginity..